Aan de problemen met allochtone jongeren doe ik geen millimeter af. Het doet mij pijn om te horen welk leed homo’s wordt aangedaan. De daders moeten dan oom stevig aangepakt worden. Maar het werkelijke probleem is niet dat er jongeren zijn die niets van homoseksualiteit weten en begrijpen, die het normaal vinden dat homo;s worden gepest, gediscrimineerd en aangevallen. Het probleem is zelfs niet dat hun ouders hen daarin lijken bij te staan. Het probleem is dat onze maatschappij het allemaal laat gebeuren en geen enkele weerstand biedt. En als het dan tot misdrijven komt, opeens als een bezetene tekeer gaat.

Ik wil niets af doen van de verantwoordelijkheid van ouders. Maar als wij willen dat zij zich houden aan normen, waarden en wetten, moeten we die eerst wel duidelijk maken. Feit is dat er volgens het blad van de onderwijsbond AOB welgeteld één Amsterdamse school een homobeleid heeft geformuleerd. Dat op de meeste scholen met veel allochtonen de directies en schoolbesturen het onderwerp homoseksualiteit weigeren bespreekbaar te maken en homoseksueel personeel op geen enkele wijze steunen. Dat het COC niet meer wordt uitgenodigd om voorlichting te geven, omdat de leraren het niet meer aandurven. Dat het COC nog steeds niet weet hoe het allochtone homo’s moet benaderen en opvangen. Dat de politie weigert aangiften wegens discriminatie van homo’s op te nemen.

Feit is dus dat deze maatschappij weigert haar normen, waarden en wetten uit te dragen, maar wel verwacht dat iedereen zich er aan houdt. Lekker realistisch.

Uit eigen ervaring kan ik melden dat je als homo heel open kunt zijn op een zwarte vmbo, mits je wordt gesteund door je directie. Natuurlijk gebeurt er wel eens iets vervelends, maar dan heb ik altijd de mogelijkheid om in te grijpen. Meestal is dat niet nodig, omdat leerlingen (ja, ook moslims, ook Marokkanen) elkaar corrigeren.

Het mooie is dat door mijn openheid niet alleen de negatieve maar ook de positieve kanten naar boven komen. Als een leerling giebelt over het woordt homo, roepen er meteen drie ‘dat het toch heel normaal is’.

Daan de Leeuw, Rotterdam