Thuis weet niemand het. Op de opleiding wel. Daar heb ik een aantal vriendinnen die mij steunen en er is ook een docent die ik wel eens wat kan vragen. Niet iedereen is zo aardig hoor. Toen ik voor het eerst liet merken dat ik wat voor vrouwen voelde, liet een deel van mijn vrienden mij vallen. Ik ben wel kieskeurig aan wie ik het vertel. Ik pas op om het niet te laten merken op plaatsen waar het in het Marokkaanse roddelcircuit kan komen.
In Marokko heb ik zes neven wonen die nooit zullen accepteren dat lesbisch ben. Dat is de familie-eer. Als ze erachter komen, zullen ze mij misschien willen vermoorden. Of ze zullen me dwingen te trouwen. Zij vragen me nu al regelmatig wanneer ik ga trouwen en dat ze zeggen een man voor mij op het oog hebben. Ze willen ook dat ik mij minder jongensachtig gedraag. Ik ga al een paar jaar niet meer op vakantie naar Marokko om vervelende situaties te vermijden. Je weet nooit waartoe ze me dwingen.
Ik heb stiekem, zonder dat de familie het weet, een Nederlands paspoort aangevraagd. Als ik het krijg, ga ik deze zomer misschien wel weer naar Marokko. Dan kan ik met mijn eigen paspoort waarschijnlijk Marokko wel weer uitkomen.

Aïsha (20)